به گزارش recive، روزنامه فرهیختگان نوشت: اصلیترین پرسشها در بررسی انتقال آب از دریای عمان به تهران این است که چه افرادی درحال اجرای سیاستهای انتقال هستند؟ و از همه مهمتر در بررسی مطالعات صورتگرفته انتقال آب، باید بدانیم چرا انتقال آب از دریا، طرحی از پیش شکست خورده است؟
چه تضمینی وجود دارد که خطوط انتقال آب جدید، به سرنوشت سایر خطوط انتقال دچار نشوند؟
این استاد دانشگاه افزود: «ما الان اگر تابلوی طرحهای انتقال آب از دریا را نگاه کنیم، فقط از جنوب کشور یک پروژه داریم. از سمت راست کشور اگر شروع بکنیم، از جنوب شرق کشور، چابهار، طرح انتقال آب از چابهار و بخشهایی از مکران به سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و خراسان رضوی در جریان است. عددهایی مطرح میشود که مثلاً میخواهند صد میلیون مترمکعب آب انتقال بدهند. کمی این طرفتر، سمت سیریک، طرح انتقال آب دارد به گلگهر و اصفهان انجام میشود. بعد از آن، دوباره یک انشعاب دیگر میرود به سمت یزد و صنعت کرمان. آنطرف میرود برای چادرملو. دوباره میآییم این طرف، طرحهای انتقال آب برای تأمین نیاز پارسیان، لامرد و فارس و… بعضیها پنج درصد پیشرفت داشتهاند، بعضیطرحها گفته میشود ۹۰ درصد پیشرفت دارند، بعضیها ۱۴ درصد.»
فصیحی تصریح کرد: «یکسری سؤال مطرح میشود که هیچوقت هیچکس نیست به آنها پاسخ بدهد. یعنی سؤال این است که شما آب را با قیمت فعلی -۴ یورو- میخواهید مثلاً به خراسان رضوی انتقال بدهید. همان کنار دریا، در فاصله ۶۰ کیلومتری، آب نزدیک به دو یورو درمیآید. خب، این را چه کسی میخواهد بخرد؟ این مبلغ یورویی به چه قیمتی باید محاسبه شود؟ این سؤال اصلی است. بحثهای زیستمحیطیاش مطرح نمیشود. از آن طرف همه میدانند که خلیج فارس اصلاً ظرفیت تخلیه نمک حاصل از آبشیرینکنها را ندارد. باید هزینه بسیار زیادی شود تا بر اساس استانداردهای سازمان محیط زیست، در دریای عمان و در عمق مثلاً چندصد متری تخلیه شود. فرض را بر این بگذاریم که این کار انجام میشود که ما به همین هم شک داریم، چون عربستان و کشورهای جنوب خلیج فارس هم دارند همین کار را انجام میدهند. خب، هزینههای اینها را چه کسی پاسخگوست؟»
هر روز یک پروژۀ جدید آبی را استارت میزنند
وی تصریح کرد: «هر روز یک پروژه جدید مطرح میشود. یک روز میگویند قصد واردات آب از کشورهای دیگر داریم، روز دیگر مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب اعلام میکند برای کاهش یک درصد از آبِ بهحسابنیامده در شبکههای شهری، به ۲۱ هزار میلیارد تومان بودجه نیاز است. با این حال، برای کاهش هدررفت آب در شبکههای فعلی سرمایهگذاری نمیکنیم، اما آمادهایم میلیاردها دلار صرف انتقال آب از جنوب کشور کنیم.»
فصیحی افزود: «طبق اعلام رسمی شرکت آب و فاضلاب، ۳۵ درصد از آب موجود در شبکههای شهری به حساب نمیآید و عملاً به هدر میرود. چرا هزینههای هنگفت این طرحها صرف مدیریت تقاضا، نوسازی شبکهها و کاهش پرت آب در شهرها و بخش کشاورزی نمیشود؟ چرا مدیریت تبخیر و اصلاح شیوههای مصرف هیچگاه در اولویت قرار نمیگیرد؟ چرا تاکنون حتی یکبار هم نشده که مسئولان اعلام کنند شبکه آب تهران اصلاح شده و هدررفت آب کاهش یافته است؟ همین یک نمونه را ببینید: انتقال آب از زایندهرود به یزد پس از ۳۰ سال هنوز هم با چالش مدیریت اجتماعی و تنشهای شدید مواجه است.»
وی ادامه داد: «در این شرایط، استاندار تهران اعلام میکند که میخواهند از خروجی البرز، آبهای منتهی به دریای خزر را به تهران منتقل کنند. هماکنون نیز از طالقان آب به تهران منتقل میشود. از طرفی، برای جبران هدررفت آب در سد لار، ۷۵۰۰ میلیارد تومان بودجه تخصیص یافته تا با حفر تونلی ۲۵ کیلومتری، آب به تهران منتقل شود. این در حالی است که همین مسیرها، نشتی دارند و بیش از ۳۵ درصد از آب آنها هدر میرود. در چنین شرایطی، ما فقط داریم آب بیشتری به سیستم ناکارآمد تزریق میکنیم.»
۲۳۳۰۲
