ژن‌ها عامل 60 درصد میگرن‌ها

ژنتیک ممکن است تا ۶۰ درصد خطر ابتلا به میگرن را تشکیل دهد، در حالی که عوامل خارجی مانند سبک زندگی و محیط، مابقی ریسک را شکل می‌دهند. پژوهش‌های گسترده ژنومی نشان داده‌اند میگرن یک اختلال پیچیده مغزی است که وراثت نقش اصلی در آن ایفا می‌کند و مطالعات خانوادگی و دوقلوها ارثی‌بودن آن را بین ۳۰ تا ۶۰ درصد تخمین زده‌اند.

به گزارش اخبار زنده و به نقل از BBC News، تحقیقات بزرگ مانند تحلیل ژنوم گسترده (GWAS) روی بیش از ۱۰۰ هزار بیمار میگرنی، ۱۲۳ نقطه ژنتیکی خطر را شناسایی کرده که ۸۶ تای آنها جدید بوده است. این نقاط ژنی عمدتاً در مسیرهای عصبی-عروقی مغز قرار دارند و نشان می‌دهند میگرن نتیجه اختلال در جریان خون و سیگنال‌های عصبی است. برخی ژن‌ها خاص میگرن با اورا (هاله نوری) و برخی برای نوع بدون اورا هستند، اما تعدادی هم مشترک‌اند و هر دو زیرنوع را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

ژن‌هایی مثل CACNA1A که با میگرن همی‌پلژیک خانوادگی مرتبط است، در شکل‌های شایع میگرن هم نقش دارند و این پیوند ژنتیکی نادر و شایع را تأیید می‌کند. مطالعات بافتی هم نقش سیستم عروقی و عصبی مرکزی را برجسته کرده و ثابت می‌کنند میگرن واقعاً یک بیماری «نوروواسکولار» است. برای مثال، ژن‌های مرتبط با کانال‌های کلسیمی و گیرنده‌های CGRP (که داروهای جدید میگرن روی آن هدف‌گذاری می‌کنند) در این فهرست دیده می‌شوند.

هرچند این ژن‌ها هر کدام خطر کمی اضافه می‌کنند، جمعشان (پلی‌ژنیک) ریسک کلی را بالا می‌برد. نمره خطر پلی‌ژنیک می‌تواند افراد مستعد را شناسایی کند و درمان را شخصی کند؛ مثلاً کسانی با بار ژنتیکی بالا، زودتر داروهای پیشگیری‌کننده دریافت کنند. مطالعات قبلی روی ۳۵ هزار بیمار هم ۳۸ نقطه ژنی پیدا کرده بود که حالا به ۱۲۳ رسیده و قدرت آماری پژوهش‌ها رو به افزایش است.

با این حال، محیط هم مهم است: استرس، کمبود خواب، هورمون‌ها و رژیم غذایی می‌توانند ماشه میگرن باشند. پژوهشگران خواستار مطالعات بزرگ‌تر و طولی شده‌اند تا تفاوت‌های زیرنوع‌ها را دقیق‌تر بفهمند و داروهای ژن‌درمانی بسازند. این پیشرفت‌ها نوید درمان قطعی میگرن را می‌دهند، اختلالی که میلیون‌ها نفر را فلج می‌کند و بار اقتصادی سنگینی دارد. درک ژنتیک، کلید باز کردن درهای پیشگیری و درمان هدفمند است و بیماران را از چرخه درد نجات می‌دهد.