رکوردشکنی خورشید: طولانی‌ترین انفجار رادیویی ۱۹ روزه ثبت شد

به گزارش اخبار زنده و به نقل از Sciencealert، رویدادی که در یکی از روزهای ماه اوت سال ۲۰۲۵ آغاز شد، حتی با استانداردهای خارق‌العاده خود خورشید نیز پدیده‌ای شگفت‌انگیز به شمار می‌رفت. برای درک چیزی که واقعاً روی داده بود، گروه کوچکی از فضاپیماها که در سراسر منظومه شمسی داخلی پراکنده شده بودند، دست به کار شدند.

همه چیز با یک انفجار رادیویی از نوع چهارم شروع شد. این انفجارها شامل امواج رادیویی هستند که زمانی تولید می‌شوند که الکترون‌ها در میدان‌های مغناطیسی خورشید به دام می‌افتند، شروع به چرخش می‌کنند و در این مسیر انرژی آزاد می‌سازند. این پدیده با بسامدی نسبتاً منظم رخ می‌دهد و معمولاً بین چند ساعت تا چند روز به طول می‌انجامد. اگرچه خودِ این امواج رادیویی بی‌آسیب هستند، اما محیط‌های مغناطیسی که آنها را پدید می‌آورند، می‌توانند طوفان‌های ذرات خطرناکی ایجاد کنند که قادرند به ماهواره‌ها آسیب رسانده و عملکرد فضاپیماها را مختل سازند.

 زمانی که این رویداد سرانجام به پایان رسید، مشخص شد که انفجار رادیویی مذکور به مدت نوزده روز ادامه داشته است؛ رقمی که تقریباً چهار برابر بیشتر از هر رکورد ثبت‌شده قبلی است. پیش از این، طولانی‌ترین انفجار ثبت‌شده تنها پنج روز دوام آورده بود.

به منظور بررسی علت این رویداد بی‌سابقه، پژوهشگران داده‌های چهار فضاپیمای متفاوت را با یکدیگر تلفیق کردند: دو فضاپیمای «استریو» (STEREO) و «پارکر سولار پروب» (Parker Solar Probe) متعلق به ناسا، مأموریت «ویند» (Wind) ناسا، و همچنین مدارگرد خورشیدی (Solar Orbiter) که حاصل همکاری ناسا و آژانس فضایی اروپا (ESA) است.

یافته‌ها نشان داد که خورشید رفتاری از خود نشان داده که هیچ‌کس انتظارش را نداشت و این فعالیت را به مدت نوزده روز ادامه داده است. هر یک از فضاپیماها موفق شدند این انفجار را تنها برای چند روز در طول دوره فعالیت آن ثبت کنند؛ چراکه چرخش خورشید به‌تدریج ناحیه مبدأ انفجار را از میدان دید هر کاوشگر خارج و سپس درون آن وارد می‌کرد. این فرآیند تا حدی شبیه به دوندگان امدادی است که یک چماق را در سراسر منظومه شمسی جابه‌جا می‌کنند. به عبارتی، هیچ فضاپیمایی به تنهایی قادر به مشاهده تمامی این رویداد نبود و برای ترسیم تصویری کامل از آن، به داده‌های تمامی این کاوشگرها نیاز بود.

پژوهشگران با بهره‌گیری از یک تکنیک تحلیلی نوین که بر روی داده‌های فضاپیمای «استریو» اعمال شد، موفق شدند تشخیص دهند که این انفجار رادیویی از یک ساختار مغناطیسی عظیم در جو بیرونی خورشید به نام «جریان کلاه‌خودی» (Helmet Streamer) سرچشمه گرفته است. اگرچه این نام برای پدیده‌ای که در فاصله یکصد و پنجاه میلیون کیلومتری از ما رخ می‌دهد، تا حدی قرون‌وسطایی به نظر می‌رسد، اما در واقع توصیف‌گر ساختاری V‑شکل است که در زمان خورشیدگرفتگی قابل مشاهده می‌باشد؛ جایی که خطوط میدان مغناطیسی از سطح خورشید به سمت بالا قوس برمی‌دارند و تا اعماق فضا امتداد می‌یابند.

جریان‌های کلاه‌خودی مناطقی با فعالیت مغناطیسی متمرکز هستند. در این مورد خاص، یک مجموعه سه‌تایی از فوران‌های تاج خورشیدی که با فاصله زمانی اندک و به‌سرعت از همان منطقه رخ داده بودند، این ساختار را به طور فوق‌العاده‌ای شارژ کرده بودند. در عمل، این فوران‌ها به طور مؤثر «تله مغناطیسی» را تغذیه نموده و آن را چنان پرانرژی نگه داشته بودند که عمر طبیعی آن بسیار فراتر از حالت عادی تداوم یافت.

درک این موضوع که چرا برخی از انفجارهای رادیویی خورشیدی مانند این رویداد، روزها یا هفته‌ها ادامه می‌یابند در حالی که سایر نمونه‌ها به سرعت خاموش می‌شوند، ارتباطی مستقیم با پیش‌بینی «آب و هوای فضا» دارد. این دانش، توانایی ما را در پیش‌بینی لحظاتی که خورشید در آستانه پرتاب پرتوهای خطرناک به سمت زمین است، بهبود می‌بخشد. هرچه با دقت بیشتری بتوانیم این ویژگی‌ها را شناسایی و رفتار آنها را درک کنیم، به همان اندازه نیز حفاظت از ماهواره‌ها، فضانوردان و زیرساخت‌های زمینی در برابر رویدادهای خورشیدی مؤثرتر خواهد بود.