آیا زمین در مرکز یک حفره عظیم کیهانی قرار دارد؟

این تناقض به اختلاف در نرخ انبساط جهان در نقاط مختلف اشاره دارد؛ جایی که اندازه‌گیری‌های تلسکوپ هابل و جیمز وب نشان می‌دهد جهان در گذشته با سرعت کمتری نسبت به امروز منبسط شده است. 
 
در حال حاضر دو روش استاندارد برای اندازه‌گیری نرخ انبساط جهان وجود دارد. روش اول که مبتنی بر تحلیل نوسانات ریز در تابش زمینه کیهانی (نور باقیمانده از مهبانگ) است، نرخی حدود ۶۷ کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک را نشان می‌دهد.
 

اما روش دوم که از ستاره‌های متغیر قیفاووسی استفاده می‌کند، عددی بالاتر (۷۳٫۲) را ارائه می‌دهد. این اختلاف به ظاهر کوچک، پیش‌بینی‌های مدل استاندارد کیهان‌شناسی را به چالش کشیده است. 
 
ایندرانیل بانیک، اخترشناس دانشگاه پورتسموث و نویسنده اصلی این تحقیق، در این باره می‌گوید: «راه‌حل احتمالی این تناقض این است که کهکشان ما نزدیک به مرکز یک حفره عظیم محلی قرار دارد. این وضعیت باعث می‌شود ماده تحت تأثیر گرانش به سمت مناطق پرتراکم خارج از حفره کشیده شود و با گذشت زمان، حفره خالی‌تر شود.» 
 
گفتنی است ایده وجود یک حفره کم‌تراکم در اطراف ما نخستین بار در دهه ۱۹۹۰ مطرح شد، زمانی که اخترشناسان متوجه شدند تعداد کهکشان‌ها در جهان محلی ما کمتر از حد انتظار است.