کووید طولانی می‌تواند تغییراتی مشابه آلزایمر در مغز ایجاد کند

بر اساس اعلام «ییل مدیسین»، حدود ۲۰ میلیون آمریکایی مبتلا به کووید طولانی تشخیص داده شده‌اند.

دکتر یولین گِه، نویسنده ارشد مقاله و استاد بخش رادیولوژی در دانشکده پزشکی «اِن‌وای‌یو گراسمن»، در اظهاراتی گفت: «کار ما نشان می‌دهد واکنش‌های ایمنی بلندمدت که در برخی موارد پس از یک عفونت اولیه کووید ایجاد می‌شوند، ممکن است با التهابی همراه باشند که به یک سد مغزی مهم در شبکه کوروئید آسیب می‌زند.»

بر اساس توضیح «موسسات ملی سلامت آمریکا»، شبکه کوروئید مجموعه‌ای از رگ‌های خونی در بطن‌های مغز است که مایع مغزی نخاعی تولید می‌کند و نقش سد را ایفا می‌کند. مایع مغزی نخاعی مانند یک ضربه‌گیر برای مغز و نخاع عمل می‌کند و از آن‌ها در برابر آسیب محافظت می‌کند. این مایع همچنین مواد زائد را دفع می‌کند و مواد مغذی را به بخش‌های حیاتی مغز و نخاع منتقل می‌کند.

دکتر گِه در این پژوهش اشاره کرد که «شواهد فیزیکی، مولکولی و بالینی نشان می‌دهد شبکه کوروئید بزرگ‌تر ممکن است نشانه هشدار زودهنگام افت شناختی مشابه آلزایمر در آینده باشد».

این مقاله که در نشریه «آلزایمر و زوال عقل» (Alzheimer’s & Dementia) وابسته به انجمن آلزایمر منتشر شد، وضعیت ۸۶ بیمار مبتلا به کووید طولانی با علائم عصبی، ۶۷ فردی را که بدون علائم ماندگار به‌طور کامل از کووید بهبود یافته بودند و ۲۶ فرد سالم را که هرگز آلوده نشده بودند، پیگیری کرد.

پژوهشگران دریافتند که شبکه کوروئیدی در شرکت‌کنندگان مبتلا به کووید طولانی، ۱۰ درصد بزرگ‌تر از افرادی بود که بدون علائم بلندمدت بهبود یافته بودند.

بر اساس این بررسی، شبکه کوروئید بزرگ‌تر، یک نشانگر التهاب عصبی مزمن و تخریب عصبی است. این وضعیت همچنین می‌تواند با نشانگرهای زیستی خونی مشاهده‌شده در بیماران مبتلا به آلزایمر پیشرونده مرتبط باشد.

این مطالعه همچنین نشان داد بیمارانی که شبکه کوروئید بزرگ‌تری داشتند، در یک آزمون شناختی ۳۰ امتیازی، ۲ درصد عملکرد ضعیف‌تری ثبت کردند.

پژوهشگران پیشنهاد کردند کووید طولانی ممکن است موجب التهاب مزمن شود؛ التهابی که به ضخیم شدن رگ‌های خونی در شبکه کوروئید منجر می‌شود.

دکتر گِه به «نیویورک پست» گفت: «در حال حاضر مشخص نیست آیا این تغییرات برگشت‌پذیرند یا نه. ما به‌طور فعال، داده‌های پیگیری آن‌ها را برای پاسخ به این پرسش تحلیل می‌کنیم.»

دکتر توماس ویشنفسکی از دانشکده پزشکی «اِن‌وای‌یو گراسمن»، نویسنده ارشد دیگر این مقاله، در اظهاراتی گفت گام بعدی این تیم تحقیقاتی، پایش بیماران خواهد بود تا مشخص شود آیا «تغییرات مغزی شناسایی‌شده می‌توانند پیش‌بینی کنند چه افرادی دچار مشکلات شناختی بلندمدت خواهند شد یا نه».