چه زمانی عادت‌های روزمره به وسواس فکری-عملی تبدیل می‌شوند؟

معیارهای کلیدی برای تشخیص

توبیاس هورینگ، روان‌پزشک و روان‌درمانگر آلمانی، تأکید می‌کند که تمایز میان یک عادت ساده و اختلال وسواس فکری-عملی، صرفاً به تعداد دفعات تکرار رفتار محدود نمی‌شود، بلکه میزان پریشانی روانی و احساس اجبار درونی نقش تعیین‌کننده دارد.

به گفته او، افراد مبتلا به این اختلال، نوعی الزام ذهنی شدید برای اندیشیدن یا انجام دادن رفتارهایی خاص را تجربه می‌کنند؛ حتی زمانی که به غیرمنطقی یا زیان‌بار بودن آن آگاه هستند. برای مثال، فرد مبتلا ممکن است چمدان خود را نه از سر علاقه یا دقت، بلکه به دلیل اضطراب عمیق درونی بارها و بارها ببندد؛ زیرا احساس می‌کند تنها از این طریق می‌تواند از وقوع یک «فاجعه درونی» جلوگیری کند.
 

اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) چیست؟

اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) نوعی اختلال اضطرابی است که با افکار، تصاویر ذهنی یا تکانه‌های ناخواسته و مکرر (وسواس‌ها) شناخته می‌شود. این افکار اضطراب‌آور، فرد را به انجام رفتارهای تکراری و اجباری (اجبارها) سوق می‌دهند؛ رفتارهایی که به‌تدریج عملکرد روزمره، روابط اجتماعی و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

اگرچه بسیاری از مبتلایان به غیرمنطقی بودن افکار و رفتارهای خود واقف‌اند، تلاش برای مقاومت در برابر آن‌ها معمولاً به افزایش اضطراب منجر می‌شود. در نتیجه، انجام رفتار وسواسی به ابزاری موقتی برای کاهش تنش روانی تبدیل می‌شود؛ چرخه‌ای که تداوم آن، اختلال را تقویت می‌کند.
 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

کارشناسان توصیه می‌کنند در صورتی که رفتارهای تکراری ناشی از اضطراب درونی باشد، روابط اجتماعی یا عملکرد شغلی فرد را مختل کند، یا احساس شرم و تمایل به پنهان‌کاری ایجاد کند، مراجعه به پزشک یا متخصص سلامت روان ضروری است. تشخیص زودهنگام می‌تواند از تشدید علائم جلوگیری کند.

هرچند درمان قطعی برای اختلال وسواس فکری-عملی وجود ندارد، مداخلات تخصصی می‌توانند شدت علائم را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهند و امکان بازگشت به یک زندگی عادی و کارآمد را فراهم کنند.
 

گزینه‌های درمانی

روان‌درمانی: در موارد خفیف تا متوسط، روش «مواجهه و پیشگیری از پاسخ» (ERP) به‌کار گرفته می‌شود. در این رویکرد، فرد به‌صورت تدریجی در معرض محرک‌های وسواسی قرار می‌گیرد و از انجام رفتار اجباری بازداشته می‌شود تا به‌مرور حساسیت اضطرابی کاهش یابد.
همچنین درمان شناختی-رفتاری (CBT) یکی از مؤثرترین شیوه‌های درمانی برای کودکان و بزرگسالان محسوب می‌شود. با این حال، در موارد شدید ممکن است دستیابی به نتایج مطلوب به چندین ماه زمان نیاز داشته باشد.

دارودرمانی: در موارد پیشرفته‌تر، پزشکان ممکن است از دارو بهره بگیرند. درمان معمولاً با داروهای ضدافسردگی آغاز می‌شود و در صورت لزوم، داروهای کاهنده اضطراب یا سایر ترکیبات دارویی نیز به برنامه درمانی افزوده می‌شوند.

در مجموع، تشخیص صحیح و آغاز درمان در زمان مناسب، نقشی اساسی در کنترل این اختلال و بهبود کیفیت زندگی مبتلایان ایفا می‌کند.