اگر بخواهیم منصفانه و بدور از هرگونه غرضی بدانیم انقلاب اسلامی برای ایران و ایرانی چه کرده طبیعتا باید کارنامه مطول دستاوردهای چهار دهه انقلاب در حوزههای مختلف اعم از پیشرفتهای امنیتی و نظامی، توانمندیهای علمی و پزشکی، دستیابی به فناوریهای روز همچون هستهای، نانو ، توسعه کمنظیر آموزش عالی، پیشرفتهای مهم در عرصه صنعت و کشاورزی، فرهنگ و هنر و… را مرور کنیم…
فقط به چند نمونه از خدمات انقلاب اشاره میکنیم. یکی از آخرین این خدمات که برای عموم مردم قابل لمس و درک است همین موضوع مقابله موفقیتآمیز با ویروس کشنده و مرگبار کروناست.در شرایطی که این روزها کشورهای پیشرفته غربی همچون آمریکا از مهار این بیماری عاجز شدهاند و با وجود واکسنهای آنچنانیشان مثل فایزر و مدرنا و جانسون که آب مقطر نبودند(!) روزانه بالای یک میلیون نفر از مردمشان کرونا میگیرند و پس از دوسال هنوز روزانه بیش از هزار نفر میمیرند اما در ایران اسلامی و با وجود تحریمهای ناجوانمردانه که حتی دارو را هم برخلاف ژستهای بشردوستانه به ما نمیدهند نیروهای انقلابی موفق شدند با واکسیناسیون بیش از 60میلیون ایرانی طی چند ماه تا حد بالایی کرونا را مهار کنند و تعداد جانباختگان را به حدود 25نفر برسانند…
خدمت دیگر انقلاب در همین شرایط کرونایی اینکه با وجودی که این بیماری مشکلات اقتصادی مردم را مضاعف کرد اما بازهم به تدبیر رهبری انقلاب و توصیه ایشان به مواسات مومنین به همدیگر طی دوسال اخیر میلیونها بسته معیشتی علیالدوام از سوی ملت انقلابی تهیه شد و با احترام کامل در اختیار نیازمندان قرار گرفت.
خدمت دیگر در همین حوزه بهداشت و درمان اجرای طرح واکسیناسیون ملی فلج اطفال به همت بسیجیان در سراسر کشور است که منجر به ریشهکنی فلج اطفال از ایران شد آنهم درحالیکه کشورهای همسایه هرگز به این حد از موفقیت دست نیافتند. همچنین در حالی که پیش از انقلاب 3۰ درصد پزشکان ما وارداتی از بنگلادش، فیلیپین، هند و پاکستان بودند امروز از ۵۳ کشور جهان برای درمان به ایران میآیند و در ۲۷ رشته متخصص تربیت میکنیم.
یکی دیگر از خدمات انقلاب که دوست و دشمن به آن اعتراف دارند و قابل انکار نیست حفظ تمامیت ارضی کشور در طول هشت سال حمله ناجوانمردانه اغلب کشورهای دنیا به ایران اسلامی است. این دستاورد بینظیر در حالی به همت نیروهای انقلابی رخ داد که در دوره پهلوی اول، رضاخان بدون یک دقیقه مقاومت، سرزمین ایران را به ارتشهای متجاوز شوروی، انگلیس و آمریکا تسلیم کرد و دوره پهلوی دوم بحرین استان چهاردهم ایران با بیعرضگی محمدرضا پهلوی، تحویل انگلیس شد.
یکی از شبهاتی که برخی مطرح میکنند اینکه با انقلابی بودن نمیتوان به پیشرفتهای روز دست یافت! این شبهه غلط ناشی از دوگانهسازیهای جعلی است که ریشه در همان افکار طاغوتی پیش از انقلاب دارد و از سوی روشنفکر نماها حتی درباره دین و دینداران هم مطرح شده است. اینان همواره طی یکصد سال اخیر تلاش کردهاند هواپرستی و شهوترانی خود را در پوششهای متمدنانه مخفی کرده و با هجمه به دین و بعدها هم انقلاب اسلامی بغض و کینه خویش را از دین مترقی اسلام و انقلاب برخاسته از آن عیان سازند. تجربه چهل و چندساله انقلاب به درستی بر بیاساس بودن شبهه فوق صحه میگذارد و همان فهرست بلندبالای پیشرفتهای نظام اسلامی در عرصههای مختلف به خوبی نشان میدهد چقدر انقلاب ما حامی هر نوع پیشرفت و توسعه واقعی است.
البته این دستاوردها در جایی به دست آمده که ما اعم از مردم و مسئولان به شعارهای انقلاب همچون «دینمداری»، «استقلال»، «مقابله با زر و زور و تزویر و اشرافیگری»، «سادهزیستی»، «میشود و میتوانیم» و «خوداتکایی» پایبند بودهایم. هر جا از این معیارها فاصله گرفتیم نه تنها توفیقی به دست نیامد بلکه مشکلاتمان مضاعف شد اگر امروز در اقتصاد مشکل داریم دلیل اصلیاش عدم اجرای نسخه انقلاب در این باره است.
رهبری در بیانیه گام دوم تاکید کردند«انقلاب اسلامی راه نجات از اقتصاد ضعیف و وابسته و فاسد دوران طاغوت را به ما نشان داد، ولی عملکردهای ضعیف، اقتصاد کشور را از بیرون و درون دچار چالش ساخته است. چالش بیرونی تحریم و وسوسههای دشمن است که در صورت اصلاح مشکل درونی، کماثر و حتّی بیاثر خواهد شد. چالش درونی عبارت از عیوب ساختاری و ضعفهای مدیریّتی است.مهمترین عیوب، وابستگی اقتصاد به نفت، دولتی بودن بخشهایی از اقتصاد که در حیطه وظایف دولت نیست، نگاه به خارج و نه به توان و ظرفیّت داخلی، استفاده اندک از ظرفیّت نیروی انسانی کشور، بودجهبندی معیوب و نامتوازن، و سرانجام عدم ثبات سیاستهای اجرایی اقتصاد و عدم رعایت اولویّتها و وجود هزینههای زائد و حتّی مسرفانه در بخشهایی از دستگاههای حکومتی است. نتیجه اینها مشکلات زندگی مردم از قبیل بیکاری جوانها، فقر درآمدی در طبقه ضعیف و امثال آن است. راهحلّ این مشکلات، سیاستهای اقتصاد مقاومتی است که باید برنامههای اجرایی برای همه بخشهای آن تهیّه و با قدرت و نشاط کاری و احساس مسئولیّت، در دولتها پیگیری و اقدام شود.
نکته پایانی اینکه حفظ ظاهر انقلابی به تنهایی نمیتواند شرط کافی برای انقلابی بودن باشد. چه بسا افرادی روزگاری با امام بودند و عکسهای متعددی هم با معظمله دارند اما بعدها در مقابل آن شخصیت الهی صفآرایی کردند یا اشخاصی هر روز در رسانههای تحت مدیریت خود دم از خط امام میزنند ولی در همان رسانهها تا میتوانند ضد شعارهای امام همچون بیگانهستیزی، مقابله با اشرافیت، ولایتمداری و… میتازند. پس حساب افراد را باید از حساب انقلاب جدا کرد.
23302
