به گزارش خبرگزاری recive به نقل از ایلنا، کتاب «پس از پایان هنر، هنر معاصر و مرز تاریخ»، نوشته آرتور دانتو با ترجمه حسن خیاطی منتشر شد.
این کتاب را انتشارات ققنوس در ۳۵۰ صفحه و ۷۷۰ نسخه به چاپ رسانده است. این کتاب با پیشدرآمدی از لیدیاگر منتشر شده است.
مقدمه این کتاب شامل: مدرن، پسامدرن و معاصر است. سپس نویسنده به سه دهه پس از پایان هنر میپردازد و پس از آن روایتها و اصول انتقادی را مطرح میکند. در فصل مدرنیستم و نقد هنر محض به بینش تاریخی کلمنت گرینبرگ میپردازد و در فصل ۵ از زیباشناسی تا نقد هنر را بررسی میکند. فصل ششم شامل نقاشی و مرز تاریخ است که به بررسی عبور از امر محض میپردازد.
فصل هفتم مختص هنر پاپ و آیندههای گذشته است و در هشتمین فصل از کتاب، نقاشی، سیاست و نه پساتاریخی مطرح میشود. موزه تاریخی هرن تک رنگ عنوان فصل نهم است. فصل ده به موزهها و میلیونها مخاطب تشنه اختصاص دارد. فصل یازده وجهمندیهای تاریخ؛ امکان و کمدی را مطرح میکند.
کتاب همچنین شامل سپاسگزاری طولانی نویسنده است از هنری میلون، رئیس مرکز مطالعه پیشرفته در هنرهای بصری که دعوتنامهای دستنویس برای نویسنده فرستاده است. این دعوتنامه برای سخنرانی در مجموعه سخنرانیهای اندرو دبلیو بود. کتاب در واقع متشکل از ۱۱ سخنرانی نویسنده است.
پس از پایان هنر به کالبدشکافی تحولات بنیادین دنیای هنر از اواسط قرن بیستم میپردازد. دانتو در این اثر با رویکردی تحلیلی و تاریخی، ایده پایان یافتن روایتهای کلان تاریخ هنر را مطرح میکند. او بر این باور است که تاریخ هنر از دوران رنسانس تا اوج مدرنیسم، مسیری خطی و پیشرونده را طی میکرد که هدف آن بازنمایی واقعیت یا کشف ذات نقاشی بود. اما با ظهور پاپآرت و آثاری همچون جعبههای بریلو اثر اندی وارهول، این روایت تکاملی به نقطهی پایانی خود رسید. از دیدگاه دانتو زمانی که دیگر تمایز بصری میان یک شیء روزمره و یک اثر هنری از بین میرود، هنر عملا به مرحلهی خودآگاهی فلسفی دست مییابد و از بند سبکها و قواعد تاریخی رها میشود.
نویسنده در این کتاب دوران پس از این تحول را عصر «پسا-تاریخی» نامگذاری میکند؛ دورانی که در آن هیچ سبک یا جهتگیری واحدی برتری ندارد و پلورالیسم یا تکثرگرایی مطلق بر فضای هنری حاکم است. در این مرحله هنر دیگر تکلیفی برای پیشرفت یا انقلابی بودن ندارد و هنرمندان در آزادترین وضعیت تاریخی خود به سر میبرند. دانتو توضیح میدهد که در هنر معاصر، معیار قضاوت دیگر زیباییشناسی سنتی یا لذت بصری محض نیست، بلکه اثر هنری از طریق معنایی که در کالبد مادی تجسم میبخشد، تعریف میشود. به عبارتی برای درک هنر در این دوران، نیاز به یک اتمسفر تئوریک و دانش تاریخی وجود دارد تا تفاوت میان یک اثر هنری و یک شیء معمولی (ناهنر) مشخص شود. این رویکرد، مرزهای صلب میان هنر و زندگی را فرو میریزد و هنر را به نوعی «فلسفهی تجسمیافته» تبدیل میکند.
دانتو در کتاب «پس از پایان هنر» همچنین به نقد جدی نظریات مدرنیستی، بهویژه دیدگاههای کلمنت گرینبرگ میپردازد و معتقد است که محدودیتهای دوران مدرنیسم که بر خلوص رسانه تأکید داشت، اکنون جای خود را به آزادی بیسابقهای داده است. کتاب با نگاهی خوشبینانه، پایان تاریخ هنر را نه به معنای مرگ آفرینش، بلکه به معنای استقلال کامل هنر از جبر زمانه و سبکهای اجباری توصیف میکند. این اثر برای پژوهشگران، منتقدان و علاقهمندان به فهم چرایی پیچیدگیهای هنر مفهومی و چیدمانهای مدرن، منبعی بیبدیل است که افقهای جدیدی را در تفسیر زیباییشناسی قرن بیست و یکم میگشاید. پیام محوری دانتو این است که در جهان معاصر، هر چیزی میتواند هنر باشد، به شرط آنکه در چارچوب یک نظریه مفهومی درست ارائه شده و معنایی را به چالش بکشد.
در پشت جلد کتاب آمده است؛ در پس از پایان هنر، آرتور دانتو، با اتکا بر سنت فلسفه تحلیلی و تفسیر دقیق تحولات هنر مدرن، پس از پایان «تاریخ هنر» به مثابه روایتی کلنگر و پیشرونده سخن میگوید. او معتقد است که ورود هنر به مرحله پساتاریخی – با ظهور آثاری که تمایز میان هنر و غیرهنر را به چالش میکشند – ضرورت بازنگری در مفاهیم غیربنیادینی چون بازنمایی، سبک، داوری زیبایی شناختی و خود ماهیت هنر را اجتنابناپذیر میسازد.
دانتو با تکیه بر تجربه زیسته خویش از دوران اندی وارهول و هنر مفهومی، وضعیت معاصر را نه پایان آفرینش هنری، بلکه پایان یک الگوی تاریخی خاص از فهم هنر میداند؛ الگویی که از یونان باستان تا دوران مدرن امتداد یافته بود.
در پس از پایان هنر، آرتور دانتو، با اتکا بر سنت فلسفۀ تحلیلی و تفسیر دقیق تحولات هنر مدرن، از پایان «تاریخ هنر» به مثابۀ روایتی کلنگر و پیشرونده سخن میگوید. او معتقد است که ورود هنر به مرحلۀ پساتاریخی- با ظهور آثاری که تمایز میان هنر و غیرهنر را به چالش میکشند- ضرورت بازنگری در مفاهیم بنیادینی چون بازنمایی، سبک، داوری زیباییشناختی و خودِ ماهیت هنر را اجتنابناپذیر میسازد. دانتو، با تکیه بر تجربۀ زیستۀ خویش از دوران اندی وارهول و هنر مفهومی، وضعیت معاصر را نه پایان آفرینش هنری، بلکه پایان یک الگوی تاریخی خاص از فهم هنر میداند؛ الگویی که از یونان باستان تا دوران مدرن امتداد یافته بود.